Jesień.

Kolejna jesień, druga w moim nowym życiu. Zaakceptowałam je i wydaje mi się, że żyję pełniej i bardziej radośnie. Wiele rzeczy mnie cieszy, uspokoiłam się, niczego nie muszę, częściej się śmieję i coraz lepiej znam siebie. Ten czas bez faceta podarowałam sobie i kto by pomyślał, że samotność ma także działanie terapeutyczne. Z większą odwagą patrzę w przyszłość i pełna ciepła i optymizmu nalewam sobie kolejny kubek herbaty. Nie czekam na cud. Cieszę się płomykiem świecy na parapecie okna. Jest dobrze.

AM

Rozterki.

Lubię mieć mieszkanie tylko dla siebie, czasami. Tak bez gwaru dzieciaków, chłopaka mojej córki (sympatycznego muszę przyznać) czy innych gości.

Czasu ostatnio u mnie jak na lekarstwo. Wszystko biegiem, aby jak najwięcej upchnąć w nierozciągliwą dobę.

I gdzie ja tak pędzę?

Mam znowu ogromną potrzebę zmiany, przewrócenia do góry nogami całego życia. Chcę biec z wilkami. Ograniczają mnie wszystkie zobowiązania, które wymuszają kompromisy, wyścig z czasem , powodują zmęczenie i zapadanie w letarg (jeszcze tylko dwa dni do weekendu albo wakacji, jakoś dam radę - myślę sobie). 

Balans. 

Jak zachować balans jednocześnie realizując swoje marzenia?

AM

Myślanki.

Ostatnio myślę więcej niż zwykle nad jakością mojego życia. 

Czy robię to co lubię, jeśli tak, to jak często i czy na pewno robię to, bo lubię, a nie bo muszę, powinnam czy ktoś tego ode mnie oczekuje?

Czy odżwiam się zdrowo dla mojego ciała, bo traktuję je z szacunkiem i o nie dbam?

Czy nie zaśmiecam głowy nieprzydatnymi informacjami, plotkami, bzdurami?

Czy jest w moim życiu czas, którym obdarowuję ludzi dla mnie ważnych (syna, córkę, przyjaciół, rodzinę)?

Czy umiem powiedzieć innym, że ich kocham, lubię, podziwiam, cenię bądź się z nimi nie zgadzam?

Czy mówię prawdę ( to co naprawdę czuję i myślę, zachowując przy tym takt i delikatność)?

Czy mam odwagę  i realizuję swoje marzenia?

Czy jestem obecna i każdy dzień traktuję tak, jakby był ostatnim w moim życiu?

Pytań jest oczywiście więcej, a odpowiedzi nie zawsze mi odpowiadają, niestety.

Pracuję więc nad tymi do poprawki. W końcu mam tylko jedno, moje życie. Warto je przeżyć świadomie.

AM

Paradoks.

Są dni, kiedy wydaje mi się, że interesujące rzeczy dzieją się tylko w świecie wirtualnym, a konkretnie na blogach, które podczytuję. Dziewczyny są tam niesamowicie kreatywne i twórcze, posiadają fantastyczne umiejętności manualne i kulinarne, ich domy (mieszkania) są gustownie i pomysłowo urządzone, partnerzy pomagają i wspierają ich wszystkie pomysły, dania wyglądają apetycznie a opisy rzeczywistości zaskakują trafnością spostrzeżeń i głębią przemyśleń. Mogę spędzić kilka godzin podglądając czyjeś życie.

Moje, w porównaniu wydaje się bardzo zwyczajne, wręcz nijakie. Samotna matka, wynajęte mieszkanie, partner, który zawiódł, ta sama rutyna: praca, szkoła, dom + mnóstwo małych i dużych, niekoniecznie przyjemnych spraw do załatwienia. Czy mój świat będzie kiedyś podobny do jednego z blogów? 

AM

Jestem.

Czasami potrzebuję dnia leniwego, przeglądania ulubionych blogów w necie, powolnego picia kolejnego dzbanka herbaty, świeczek palących się urokliwie i tego całego oderwania się od rzeczywistości, zresetowania.

Niczego nie muszę, nigdzie się nie spieszę…tylko stukot klawiatury i cisza. 

Nie myślę o obowiązkach, rachunkach, planach. 

Oddycham sobie spokojnie, uśmiecham się pod nosem, jestem…

AM

Time after time.

Czas : minuty, godziny, dni, miesiące… I jeszcze chwile zawieszenia, takie pomiędzy jedną a drugą aktywnością. Luty, kolejny luty w moim życiu. Mnóstwo refleksji, poszukiwań, coraz więcej pytań. Chyba zaczynam poznawać siebie naprawdę. To długi i żmudny proces, łatwiej podążać za kimś lub za czymś. Tworzenie rzeczywistości w zgodzie ze sobą to świadoma kreacja. I to wyzwanie podoba mi się bardzo. Tworzę więc kolejny dzień. 

AM